Kalbim Unut Bu Şiiri 


                  Uğuldayan ve hep uğuldayan 
                  bir orman kadar üşüyorum şimdi 
                  yanlış rüzgarlar esiyor dallarımda 
                  yanlış ve zehirli çiçekler açıyor 
                  Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık 

                  Su ve ses kadar beklediğim 
                  ne kaldı geride,bilmiyorum 
                  uzanıp uyumak istiyorum gölgeme 
                  ve sarınmak o kocaman gözlerin 
                  uğuldayan rüzgarlarına 

                  Bir acıyı yaşarım be zehirden 
                  çiçekler üretirim kömür karası 
                  uçurum kadar bir yalnızlık 
                  yaratırım kendime,atlarım 
                  Anısı yoktur küçük rüzgarların 

                  Yapraklarım yok artık kuşlarım yok 
                  büsbütün viran oldu dağlarım 
                  ezberimdeki türküler de savrulup gitti 
                  ömrümün karşılığı kalmadı sesimde 
                  sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü 

                  Yanlış.daha baştan yanlış 
                  bir şiirdi bu,biliyorum 
                  ve belki ömrümüzün yakın geçmişi 
                  bu kadar doğruydu ancak,kimbilir 
                  Kalbim unut bu şiiri 

                                                        Ahmet Telli 

   Başa Dön


                 Sevdalar Duman Olmayacak


                 Acının bağrından 
                 mavi bir çelik gibi fışkıran öfke 
                 dünyayı değiştirecektir mutlaka 
                 Yeni hayat kendini yeniden yaratacaktır 
                 ona sahip çıkan ellerde 
                 ve bu yüzden öfke 
                 sevda gibidir kimilerinde 

                 Yüreğinin pas tutmakta olan kıvrımları 
                 sarsılsın bir an öfkenin gökgürültüsüyle 
                 beyninin her hücresi bir gerilla gibi 
                 kuşansın pusatlarını ve sokağa çıksın 
                 ve bir hançer gibi saplansın 
                 pustlukların ihanetlerin bağrına 
                 Bak o zaman nasıl bitecek yanlışlar 
                 ve cehennemleşen yalnızlığın 
                 Sevdalar duman olmayacak o zaman 
                 Hüznün isyan olmuştur çünkü 
                 Hüznün isyan olmalıdır 

                                                     Ahmet Telli 

    Başa Dön

                 Su Çürüdü 1-2-3-4-5-6-7


                 1 
                 Yetmiş iki gündür bir dolapta kilitliyim. Yalnızca anahtar 
                 deliğinden hava giriyor ve ölü bir ışık sızıyor içeri. Yalnızlık 
                 hiç de tanrısal değil, görkemli değil. O yalnızca geçmişle 
                 gelecek, ölümle yaşam arasında kocaman bir karanlık nokta. 
                 Geçmişi ve geleceği olmayan, ölümle yaşam arasında irinli bir 
                 leke yalnızlık denilen. Şimdi ne varsa, anahtar deliğinden sızan 
                 havayla ışıkta... (Farkına varsalar, kapatırlar mıydı onu da?) 
                 Bütün belleğimdekileri yokettim. Elektrikli bir aygıtla yaktım, 
                 jiletle kazıdım. Çığlıkların aralığından uçurdum hepsini, kül 
                 edip savurdum. 

                 Adımdan gayrısını bilmiyorum. 

                 2
                 Zamanı yiyip bitirdi karanlık. Gece yoktu. Güneş çoktan 
                 kömürleşmiş ve yeryüzü yapışkan bir karanlıkla örtülmüştü. 
                 Yabanıl sesler geliyordu derinlerden ve karanlığı ince bir bıçak gibi 
                 yırtıyordu. Saklayan kırbaç gibi... Acı duvarını aşan bu 
                 sesler, madeni bir gürültüye dönüyor ve yerkabuğunu 
                 zorluyordu artık. Sesim yoktu. Karanlığın karnında yitirdim 
                 sesimi. Kör bir kuyuda unutulan Yusuf'tum belki. Ama 
                 durmadan soruyorlardı. Tanrılar bilmiyordu sordukları şeyleri, 
                 peygamberler büsbütün hain çıkmıştı. Ama yine de soruyorlar, 
                 soruyorlar, soruyorlar... 

                 Adımdan gayrısını bilmiyorum. 

                 3 
                 İki şeyi bilmek istiyorum. (Belki aynı şeyi iki kere bilmek 
                 istiyordum.) Duvarların rengi neydi? Derimin rengi neydi? 
                 Dokunuyorum duvarlara; parmak uçlarımla, avuçlarımla, 
                 dilimle dokunuyorum. Duvarların bir rengi olmalı. Ama hiçbir 
                 duvarcının, hiçbir ressamın bu rengi bildiğini sanmam. Adı 
                 yoktu bu rengin, kimyası yoktu. Belki renksizliğin rengiydi bu. 
                 Çürüyen bir bedenin kokusuydu duvarların rengi... 

                 Adımdan gayrısını bilmiyorum. 
                 
                 4
                 Bir böcek gibi antenlerimi gezdiriyorum bedenimde. Anahtar 
                 deliğinden sızan ölü ışıkta ellerime bakıyorum. Ellerim... Sanki 
                 bir kadının memelerini hiç okşamamış, sicaklığını duymamış. 
                 Ellerim... Her dizesi çığlık olan şiirleri hiç yaratmamış sanki. Ne 
                 beyaz tenliyim artık, ne esmer, ne de kara... Cüzzamlının, 
                 vebalının bir rengi vardır. İrinin bir rengi... Ölünün bile bir 
                 rengi vardır ama derimin rengi yoktu. Belki çürüyen bir kentin 
                 rengiydi bu. Çürüyen bir dünyanın... 

                 Adımdan gayrısını bilmiyorum.
 
                 5 
                 Kıllı, ayakları üzerinde duramayan bir yaratıktım artık. 
                 Soyumun neye benzediğini unuttum. 'İnsana benziyorlardı' 
                 diye duymuştum  bir vakitler. Demek ki şimdi maymun 
                 halkasında insanlık... 

                 Adımdan gayrısını bilmiyorum. 

                 6 
                 Ağzımı anahtar deliğine dayayıp havayı emiyorum. Böcek 
                 sokması gibi bir yanma duyuyorum boğazımda. Oysa kuru bir 
                 yaprağı bile dalından düşürecek gibi değil bu esinti. Belki 
                 çöle dönmüş toprağa tek yağmur damlasının düşüşü yalnızca. 
                 Çamur gibi bir yağmur damlası... Ama toprak, bu damlayla 
                 çatlatacak bağrındaki tohumu. Çöl, bütün vahalarını bu 
                 damlayla yeşertecek... Genzim yanıyor. İnce bir kan şeridi 
                 sızıyor dudaklarımdan. Kirli, sıcak ve simsiyah... 

                 Adımdan gayrısını bilmiyorum. 

                 7 
                 Suyum, bir litrelik karton süt kutusu içinde. Yetmiş iki gündür 
                 sakındığım ve hergün ancak bir kere dudaklarımı 
                 değdirdiğim... Dilimi bir köpek gibi değdirdiğim. (Dilin suya 
                 dokunuşu... Bir süngerin denizi yutuşu yani. Bir çölün seraba 
                 kesilmesi bir an için.) Her gün ancak bir kere değdiriyorum 
                 dudaklarımı suya. Dilimi kaçırıyorum artık. Sünger, bütün 
                 vantuzlarını birden uzatmasın diye... Bataklıktaki suyun da bir 
                 su yanı vardır. Çürüyen bir bedenin bile dayanılabilir 
                 kokusuna. Kutuda kalan son bir yudum su, bu bile değildi 
                 artık. Küstü, öldürdü kendini su... 
                 Su çürüdü... 

                 Adımdan gayrısını bilmiyorum 

                                                               Ahmet Telli

    Başa Dön


                     Saklı Kalan


                günlüğü eksik tutulan güz 
                usulca çekilmiş de kıyıya 
                bütün gürültülerden uzakta 
                eğiriyor suların köpüğünü 
                belli ki duymuyor dağların 
                uğuldayan yalnızlığını 

                bekleyişin ve acıların 
                uğultusdur yalnızlıklar 
                kimi kez kuşatabilir büsbütün 
                doğayı, aşkı ve yaşamı 
                ama kayalıkların karanlıklarına 
                hiç sığar mı bir dağın yalnızlığı 

               bir çiçek bile doldurabilir 
               uçurumların derin oyuklarını 
               oysa o bir çatlaktan fışkırıp 
               bir yangın gibi büyüyendir 
               belli ki duymaktadır kalbinde 
               aşkın saklı yalnızlığını 

               anımsanan ne varsa şimdi 
               biraz acıya dönüktür yüzü 
               ve solgun bir gülümseyiş 
               gibi sararken sessizliği 
               taşır bekleyişin gizinde 
               aşkın saklı yalnızlığını 

               günlüğü eksik tutulan güz 
               eğirirken suların köpüğünü 
               ey alıngan susuşundan üzünç 
               gibi öfkesinden kan sızan 
               kalbini suların göğsüne bastır 
               duyacaksın kalbimizin atışlarını 

                                                 Ahmet Telli

    Başa Dön